Iers gezegde

Sinds mijn foto op de kalender van deze organisatie staat volg ik ze online. Afgelopen week kwam er weer zo’n mooi gezegde voorbij. Ik wil hem  graag even delen….

 

Iers gezegde.

Mail uit Galway!

Tijdens onze reis door de Connemara heb ik (natuurlijk) veel foto’s gemaakt. Deze staan allemaal in een (openbare) map op Flickr. Enkele weken geleden kreeg ik de vraag of één van deze foto’s mag worden gebruikt op een kalender aldaar! De betrokken organisatie heeft ook een Facebookpagina en daar werd nog een foto van mij gedeeld met de toevoeging van een prachtig gedicht…. (zie hieronder)

The Horse’s Head

‘Hold the horse’s head,’ the farmer said
To the boy loitering outside the pub.
‘If you’re willing to hold the horse’s head
You’ll earn a shilling.’

The boy took the reins, the farmer went inside,
The boy stood near the horse’s head.

The horse’s head was above the boy’s head.
The boy looked up.
The sun attended the horse’s head, a crown of light
Blinded the boy’s eyes for a moment.

His eyes cleared and he saw the horse’s head,
Eyes, ears, mane, wet
Nostrils, brown forehead splashed white,
Nervous lips,
Teeth moving on the bit.

The sun fussed over it.
The boy stared at it.
He reached up and gave the horse’s head
A pat.

The horse’s head shuddered, pulled on the reins,
Rasping the boy’s hands, almost burning the skin,
Drawing blood to attention.
The boy’s grip tightened on the reins,
Jerked the horse’s head to order.
The boy was not afraid.
He would be master of the horse’s head
Made of the sun
In the street outside the pub
Where the farmer stood drinking at the bar.

Daylight said the boy was praying
His head bowed before an altar.
The air itself became the prayer
Unsaid
Shared between the boy
And the horse’s head.

The horse’s head guarded the boy
Looking down from its great height.
If the boy should stumble
The horse’s head would bear him up,
Raise him, as before,
To his human stature.

If he should lay his head against the horse’s head-
Peace.

The farmer came out of the pub.
He gave the boy a shilling.
He led the horse away.
The boy stared at the horse
He felt the reins in his hands
Now easy, now rasping,
And over his head, forever,
The horse’s head
Between the earth and the sun.
He put the shilling in his pocket
And walked on.

–Brendan Kennelly from The Essential Brendan Kennelly (2011) and with thanks to Wake Forest University Press.

Synopsis “The Horse’s Head” By Brendan Kennelly

Brendan Kennelly addresses the holy intersection between humanity and nature in his poem “The Horse’s Head.” Who is watching whom in this poem? Is the boy the guardian of the horse, or is the horse the guardian of the boy? As in nature, the balance is maintained by each thinking they are in control while working together for the benefit of the other.

—————–

Photo: Horses near Seal Cottage, Carna, Connemara.
Sent and shared to us by Gabien Lambert in the Netherlands on our new Days of the MV Naomh Éanna, Ireland Facebook group. Thanks Gabien!

 

Anders

Altijd op zoek naar die ene die nét anders is.

Niet in het plaatje ‘past’.

…en juist daarom zo bijzonder en speciaal is….

Midden in de polder…

Midden op de polderweg sta ik stil.

Aan mijn linkerhand de lijn van onze trouwe viervoeter.

Ik grinnik ..

Hij snuift en snurkt, is alweer een muis op het spoor..

Recht vooruit kijkend zie ik de lucht oranje kleuren.

Heerlijk, die eerste voorjaarszon…

Hij duikt nu onder…

Draai ik me om dan zie ik een heldere (bijna) volle maan.

Ook ik snuif..drogende Zeeuwse kleigrond..heerlijk!

Eigenlijk wil ik hier blijven staan.

Snuivend en genietend, luisterend naar de geluiden van de natuur

zo midden in de polder…

Gabien 2019

1917


David Olney – 1917

The strange young man who comes to me
A soldier on a three day spree
He needs one night’s cheap ecstasy
And a woman’s arms to hide him
He greets me with a courtly bow
And hides his pain by acting proud
He drinks too much and he laughs too loud
How can I deny him.

Let us dance beneath the moon
I’ll sing to you ‘Claire de Lune’
The morning always comes too soon
But tonight the war is over
He speaks to me in schoolboy French
Of a soldiers life inside a trench
Of the look of death and the ghastly stench
I do my best to please him

He puts two roses in a vase
Two roses sadly out of place
Like the gallant smile on his haggard face
Playfully I tease him
Hold me neath the Paris skies
Let’s not talk of how or why
Tomorrow’s soon enough to die
But tonight the war is over
We make love too hard too fast
He falls asleep his face a mask
He wakes with the shakes and he drinks from his flask
I put my arms around him

They die in the trenches and they die in the air
In Belguim and France the dead are everywhere
They die so so fast there’s no time to prepare
A decent grave to surround them
Old world glory old world fame
The old worlds gone gone up in flames
Nothing will ever be the same
And nothing lasts forever
Oh I’d pray for him but I’ve forgotten how
And there’s nothing nothing that can save him now
There’s always another with the same funny bow
And who am I to deny them

Uitvoering hierboven van Merrow ,

*Vertaling van 1917 door Freek de Jonge:

Een vreemdeling komt naderbij

Een frontsoldaat, drie dagen vrij

Hij moet, plat gezegd, zijn kwakkie kwijt

Zoekt een vrouw om bij te schuilen

Hij groet me met een hoofse knik

De pijn achter een trotse blik

Hij drinkt te veel en lacht te dik

Hij maakt mij aan het huilen

Danst met mij onder de maan

Ami Pierrot laat je maar gaan

Aanstonds breekt de morgen aan

Vannacht even geen oorlog

Hij vertelt mij in gebroken Frans

Over zijn overlevingskans

De loopgraven, de dood, de stank

Ik probeer hem te plezieren

Hij schikt twee rozen in een vaas

Bloemenjongen, vechtersbaas

Zijn glimlachende blik verdwaasd

Ik laat mij door hem versieren

Parijse nachten vliegen om

Wij vragen niet hoezo, waarom

De dood loopt wel een blokje om

Vannacht even geen oorlog

We doen het liefdeloos en snel

Hij valt in slaap, de blik gekweld

In zijn droom is hij een held

Ik sluit hem in mijn armen

In de loopgraaf en uit de lucht

Ze vallen in een vloek en zucht

De oorlog is voor niets beducht

De dood kent geen erbarmen

Soldaten niet bij naam genoemd

vergane glorie, loze roem

De oude wereld is verdoemd

Niets bestaat voor eeuwig

Ik bid voor hem, weet niet goed hoe

Hij loopt zijn einde tegemoet

Straks komt een ander naar mij toe

Ik kan niet meer dan troosten

2017

Duizend soldaten

 

A je van z’n leven in de Westhoek passeerd

Polygon wood (omgeving Ieper)

deur regen en noorderwinden

keerd omme den tijd a j’alhier passeerd

den oorlog ga j’hier were vinden

 

Ja ’t is den oorlog da j’hier were vind

en ’t graf van duizend soldaten

altijd iemands vader altijd iemands kind

nu doodstille godverlaten

 

Laat de bomen nu maar zwijgen

en da ’t gras niets verteld

en de wind moet ook maar ni’ zingen

da julderen dood tot niets hee’ geteld

dat waren al te schrikkelijke dingen

 

Seg, ’t gaad al goed der is welvaart in ’t land

en de vrede ligd vast in de wetten

we maken wel wapens maar meh’ veel mere verstand

maar zjust om den oorlog te beletten

 

En grote raketten atoom in den top

Ploegsteert (omgeving Ieper)

we meugen toch experimenteren

we mikken wel ne keer na mekaar z’ne kop

mor zjust om ons t’amuseren

 

A je van ze leven in de westhoek passeerd

deur regen en noorderwinden

keerd omme den tijd a j’alhier passeerd

den oorlog ga j’hier were vinden

 

Ja ’t is den oorlog da j’hier were vind

en ’t graf van duizend soldaten

altijd iemands vader altijd iemands kind

duizend en duizend soldaten

duizend en duizend soldaten

duizend en duizend soldaten

en nog duizend en duizend soldaten…

 

tekst en muziek: Willem Vermandere

Het is zoals het is..

Het is lastig, dat begrijp ik best.
Over het algemeen zie je (gelukkig!) niets aan mij…
Ik lach, zing en geniet óók.

Mensen die écht vragen hoe het met me gaat en wat ik nu precies allemaal mankeer, kan ik ondertussen (na zo’n 7 jaar) een helder antwoord geven.

Chronisch en onzichtbaar ziek…internet staat er vol van.
Heel bewust lees ik NIET wat er allemaal staat en al HELEMAAL niet hoe andere mensen erop reageren.
Mensen kunnen zo ondoordacht, gevoelloos en keihard reageren.
Iets met stuurlui en aan wal…..

Vanaf vandaag is het onzichtbare wat zichtbaarder geworden.
Dit is ook confronterend, ik kan het nu niet meer ‘wegstoppen’.
We zullen het maar positief benaderen:..
Wat vind je van mijn nieuwe ‘sieraden’?